Format zdjęcia decyduje, ile informacji zachowasz, ile pracy wykonasz później i jak łatwo podzielisz się efektem.
RAW — cyfrowy negatyw
Plik RAW przechowuje możliwie surowe dane z matrycy. Nie jest jeszcze gotowym obrazem: potrzebuje interpretacji balansu bieli, kontrastu, nasycenia i wyostrzania. Jego przewagą jest duży zapas w światłach i cieniach, który przydaje się podczas edycji.
JPEG — gotowy i powszechny
JPEG jest mały, szybki i otwiera się praktycznie wszędzie. Aparat sam „wywołuje” zdjęcie, a potem usuwa część informacji, których ludzkie oko zwykle nie zauważa. Mocniejsza korekta po fakcie może jednak ujawnić pasy tonalne i artefakty kompresji.
HEIF — więcej w mniejszej paczce
HEIF potrafi zachować wyższą głębię koloru i podobną jakość przy mniejszym pliku niż JPEG. Może też przechowywać sekwencje, miniatury i dodatkowe dane. Jego słabszą stroną pozostaje zgodność ze starszym oprogramowaniem i częścią serwisów.
Format nie zastąpi dobrego kadru
Większy plik nie oznacza automatycznie lepszego zdjęcia. Format daje margines techniczny, ale światło, moment i kompozycja nadal mają pierwszeństwo.